VijayramOnline Blogging
==============================================================================
Subject: -:Buddha:-An Enlightenment being ever lived!
Message: #1  
போதிதர்மரின் வழிகள்
புத்தருக்கு 600
ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு
போதி தர்மர் சீனா போய்
சேர்ந்த பொழுது அங்கு
ஏற்கனவே 30,000 புத்தமத
கோவில்களும் மடாலயங்களும்
மேலும் 2,00,000 புத்த
பிட்சுக்களும்
சீனாவிலிருந்தனர். இரண்டு
லட்சம் புத்த பிட்சுக்கள்
எனபது சிறிய
எண்ணிக்கையல்ல. அது
சீனாவின் மொத்த மக்கள்
தொகையில் 5 சதவிகிதம்.

பிரயக்தாரா,
போதிதர்மருடைய குரு, அவரை
சீனாவுக்கு அனுப்பினாள்,
ஏனெனில் அவருக்கு முன்பு
சீனாவுக்கு சென்ற மக்கள்
ஞானமடைந்தவர்களாக இல்லாத
போதிலும் ஒரு சிறந்த
தாக்கத்தை
ஏற்படுத்தியிருந்தனர்.
அவர்கள் சிறந்த
பண்டிதர்கள், மிகவும்
கட்டுக்கோப்பான மக்கள்,
மிகவும் 

அன்பானவர்கள்,
அமைதியானவர்கள், கருணை
கொண்டவர்கள் ஆனால் யாரும்
ஞானமடைந்தவர்களல்ல.
மேலும் இப்போது
சீனாவுக்கு இன்னொரு
கௌளதமபுத்தர்
தேவைப்பட்டார், நிலம்
தயாராயிருந்தது. சீனாவை
சென்றடைந்த முதல்
ஞானமடைந்த மனிதர்
போதிதர்மர்தான்.

நான் தெளிவாக்க
விரும்பும் விஷயம்
என்னவென்றால்
கௌளதமபுத்தர் அவருடைய
சங்கத்தில் பெண்களுக்கு
தீட்சையளிக்க
அச்சப்பட்டார்.
போதிதர்மர்
கௌளதமபுத்தரின் பாதையில்
வந்த போதிலும் ஒரு
பெண்ணால் தீட்சை பெறும்
அளவுக்கு
தைரியமுடையவராயிருந்தார்.
அங்கு மற்ற ஞானமடைந்த
மக்கள் இருந்தனர். ஆனால்
அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட
காரணத்திற்காக ஒரு பெண்ணை
தேர்ந்தெடுத்தார். இந்த
காரணம் என்னவென்றால் ஒரு
பெண்ணாலும் ஞானமடைய
முடியும், அது மட்டுமல்ல,
அவளுடைய சீடர்களும்
ஞானமடைய முடியும் என்பதை
காட்டுவதற்காகவே. எல்லா
புத்தமத ஞானமடைந்த
மக்களுக்கிடையிலும்
போதிதர்மர் பெயர் தனித்து
நிற்கிறது. அது
கௌளதமபுத்தருக்கு
அடுத்ததாக இருக்கிறது.
இந்த மனிதரைப்பற்றி பல
செவிவழி செய்திகள் உள்ளன.
அவை அனைத்திலும் ஏதோ ஒரு
முக்கியத்துவம் உள்ளது.

முதல் செவிவழி செய்தி :
அவர் சீனாவை அடைந்தபோது –
சீனாவை சென்றடைய அவருக்கு
மூன்றாண்டுகள் ஆயின. – அவரை
வரவேற்க சீனப்பேரரசர் வூ
வந்திருந்தார்.
போதிதர்மருடைய புகழ்
அவருக்கு முன்பாக அங்கு
சென்றடைந்திருந்தது.
பேரரசர் கௌதமபுத்தருடைய
தத்துவத்திற்கு சிறந்த
சேவை செய்திருந்தார்.
ஆயிரக்கணக்கான
பண்டிதர்கள், புத்தமத
புத்தகங்களை
பாலிமொழியிலிருந்து
சீனமொழிக்கு
மொழிபெயர்த்துக்
கொண்டிருந்தனர், மேலும்
பேரரசர்
மொழிபெயர்ப்புகளுக்கு ஒரு
சிறந்த காவலராக
விளங்கினார். அவர் 

ஆயிரக்கணக்கான கோவில்கள்
மற்றும் மடாலயங்களை
கட்டியிருந்தார். மேலும்
அவர் ஆயிரக்கணக்கான
பிட்சுக்களுக்கு
உணவளித்துக்
கொண்டிருந்தார். அவர்
அவருடைய முழு
பொக்கிஷத்தையும்
கௌதமபுத்தரின் சேவைக்காக
செலவழித்துக்
கொண்டிருந்தார். அதனால்
போதிதர்மருக்கு முன்பு
அங்கு சென்ற
புத்தபிட்சுக்கள்
அனைவரும் பேரரசரிடம் அவர்
பெரிய புண்ணியத்தை
சம்பாதித்துக்
கொண்டிருப்பதாகவும், அவர்
சொர்க்கத்தில் ஒரு
கடவுளாக அவதரிப்பார்
எனவும் சொல்லி
வந்திருந்தனர்.

எனவே அவர் போதிதர்மரிடம்
கேட்ட முதல் கேள்வியே,
“நான் பல மடாலயங்களை
கட்டியுள்ளேன், பல
பண்டிதர்களுக்கு
உணவளித்து வருகிறேன்,
புத்த தத்துவங்களை
படிப்பதற்காக நான் ஒரு
பல்கலைகழகத்தையே
நிறுவியுள்ளேன், நான் இந்த
முழு பேரரசையும் அதன்
பொக்கிஷங்களையும்
கௌதமபுத்தரின்சேவைகளுக்காக
அர்ப்பணித்துள்ளேன்.
அதற்குப் பரிசாக எனக்கு
என்ன கிடைக்கும்?” என்பதாக
இருந்தது.

போதிதர்மரைப் பார்த்து
அவருக்கு சிறிது
அதிர்ச்சியாகவே இருந்தது.
மனிதர் இப்படி இருப்பார்
என அவர் நினைக்கவேயில்லை.
போதிதர்மர் மிகவும்
கோபக்காரராக
காட்சியளித்தார். அவர்
மிகப்பெரிய கண்களை
கொண்டிருந்தார். ஆனால்
அவர் ஒரு மென்மையான மலர்
போன்ற இதயத்தை – ஒரு தாமரை
மலரை போன்ற இதயத்தை –
கொண்டிருந்தார். ஆனால்
அவருடைய முகம் உன்னால்
எவ்வளவு அபாயகரமாக கற்பனை
செய்ய முடியுமோ அவ்வளவு
கடுமையானதாக
காட்சியளித்தது. ஒரு
கண்ணாடி போட்டிருந்தால்
அவர் ஒரு
மாபியாகும்பல்காரரைப் போல
இருந்திருப்பார்.

மிகுந்த அச்சத்துடன்
பேரரசர் வூ அந்த கேள்வியை
கேட்டார். அதற்கு
போதிதர்மர், 

“எதுவுமில்லை, எந்த
பரிசுமில்லை அதற்கு
பதிலாக நீ ஏழாவது
நரகத்தில் விழ தயாராக இரு”
என்று கூறினார். பேரரசர்,
“நான் எந்த தவறும்
செய்யவில்லையே? எதற்காக
ஏழாவது நரகம்? புத்த
பிட்சுக்கள் கூறும்
எல்லாவிஷயங்களையும் நான்
செய்து வருகிறேனே” என்று
கேட்டார். அதற்கு
போதிதர்மர், “நீ உன்னுடைய
சொந்த குரலை கேட்கத்
தொடங்கும்வரை உனக்கு
யாரும் உதவ முடியாது. அது
புத்த மதத்தை
சேர்ந்தவர்களாயினும் சரி,
சேராதவர்களாயினும் சரி.
மேலும் நீ இன்னும் உனது உள்
குரலை கேட்கவில்லை. நீ
அதைக் கேட்டிருந்தால் நீ
இப்படி முட்டாள்தனமான
கேள்வியை கேட்டிருக்க
மாட்டாய்.

கௌதமபுத்தரின் பாதையில்
எந்த வெகுமதியும்
கிடையாது. ஏனெனில்
வெகுமதிக்கான ஆசையே ஒரு
பேராசையாக
மனதிலிருந்துதான்
வருகிறது. கௌதமபுத்தரின்
முழு கற்பித்தலும்
ஆசையற்ற தன்மையே. மேலும்
புண்ணியசெயல்கள் என்று
கூறப்படும் கோவில்கள்
மற்றும் மடாலயங்கள்
கட்டுதல், ஆயிரக்கணக்கான
துறவிகளுக்கு உணவிடுதல்
போன்ற எல்லா செயல்களும்
உள் மனதில் ஒரு ஆசையோடு நீ
செய்திருந்தால் நீ
நரகத்தை நோக்கிச்
செல்லும் உனது பாதையை
தயார் படுத்துகிறாய். நீ
இந்த செயல்களை உனது
ஆனந்தத்தின் விளைவாக, உனது
ஆனந்தத்தை முழு பேரரசுடன்
பகிர்ந்து கொள்ளும்
விதமாக செய்தால், எந்த
வெகுமதிக்குரிய ஒரு சிறு
ஆசைகூட உனக்கு இல்லாமல்
இருந்தால் அந்த செயலே அந்த
செயலின் வெகுமதியாகும்.
இல்லாவிடில் நீ
முழுவிஷயத்தையும்
தவறவிட்டுவிடுகிறாய்.
என்றார்.

பேரரசர் வூ, “என் மனது
எண்ணங்களால் நிரம்பி
வழிகிறது. நான் எனது மனதை
அமைதிபடுத்த முயன்று
வருகிறேன், ஆனால் நான்
தோற்றுவிடுகிறேன். இந்த
எண்ணங்களாலும் அதன்
சத்தத்தின் காரணமாகவும்
நீங்கள் உள்குரல் என்று
கூறும் விஷயத்தை என்னால் 

கேட்க முடியவில்லை. எனக்கு
அதைப்பற்றி எதுவும்
தெரியாது. “ என்று
கூறினார்.

போதிதர்மர்,
“அப்படியென்றால் நாளை
அதிகாலை 4 மணிக்கு நான்
மலையில் தங்கப்போகும்
இடத்திற்க்கு எந்த
மெய்க்காப்பாளனும்
இல்லாமல் தனியாக வா. அங்கு
நான் உனது மனதை எப்போதும்
அமைதியோடு இருப்பதாக
ஆக்கிவிடுகிறேன்“ என்று
கூறினார்.

பேரரசர் இந்த மனிதர்
உண்மையிலேயே வரம்புமீறிய
மூர்க்கத்தனமானவர் என்று
எண்ணினார். அவர் ஏராளமான
பிட்சுக்களை
சந்தித்திருக்கிறார்.
அவர்கள் மிகவும் பரிவு
காட்டுபவர்கள். ஆனால் இவரோ
ஒரு பெரிய தேசத்தின்
பேரரசர் என்று கூட
கவலைப்படவில்லை. மேலும்
அதிகாலை இருட்டில் 4
மணிக்கு அவரிடம் செல்வது
என்பது…………… மேலும் இந்த
மனிதன் ஆபத்தானவனாக
தோன்றுகிறான்.
போதிதருமர்எப்போதும்
தன்னுடன் ஒரு கைத்தடியை
வைத்திருப்பார். பேரரசர்
முழு இரவும் தூங்கவில்லை.
“போவதா? வேண்டாமா? இந்த
மனிதன் என்ன
வேன்டுமானாலும்
செய்யக்கூடும், அவர்
நம்பமுடியாத மனிதராக
தோன்றுகிறார்” மற்றும்
இன்னொரு பக்கம் அவரது
இதயத்தின் ஆழத்தில் அவர்
போதிதருமருடைய நேர்மையை
உணர்ந்தார். அவர்
நடிப்பவரல்ல, அவர் நீ ஒரு
அரசர், தான் ஒரு
புத்தபிட்சு
என்பதைப்பற்றி ஒரு
துளிகூட கவலைப்படவில்லை.
அவர் தான் ஒரு பேரரசர்
போலவும் அவருக்கு முன்பு
நீ ஒரு பிச்சைக்காரன்
என்பது போலவும் நடந்து
கொள்கிறார். நான் உனது மனதை
எப்போதும் அமைதியாக
இருக்கும்படி
செய்துவிடுகிறேன் என்று
சொன்ன விதமும்……

பேரரசருக்கு
புதிராயிருக்கிறது,
ஏனெனில்
“இந்தியாவிலிருந்து வரும்
ஞானவான்களை கேட்டு
வருகிறேன். அவர்கள்
அனைவரும் எனக்கு
யுக்திகளையும்
வழிமுறைகளையும் 

அளித்தனர், அவற்றை நான்
பயிற்சி செய்து வருகிறேன்,
ஆனால் எதுவும்
நடைபெறவில்லை. ஆனால் இந்த
புதிய மனிதன் கிட்டத்தட்ட
ஒரு கிறுக்கனைப்போல, மது
அருந்தியவனைப்போல,
அவ்வளவு பெரிய
கண்களையுடைய, பயத்தை
உருவாக்கக்கூடிய ஒரு
வித்தியாசமான முகத்தைக்
கொண்டவராக இருக்கிறார்.
ஆனால் அவர்
நேர்மையானவராகவும்
தோன்றுகிறார். அவர் ஒரு
காட்டுத்தனமான மனிதன்.
ஆனால் இந்த அபாயம்
தகுதியுடையதே.! அவர் என்ன
செய்யக்கூடும்,
அதிகபட்சம் அவர் என்னைக்
கொல்ல முடியும்” என்று
எண்ணினார். முடிவில்
அவரால் ஆர்வத்தை அடக்க
முடியவில்லை. ஏனெனில்
‘அந்த மனிதன் நான் உனது
மனதை எப்போதும் அமைதியாக
இருக்கும்படி
செய்துவிடுகிறேன்’ என்று
வாக்களித்துள்ளார்.

பேரரசர் வூ அதிகாலை 4
மணிக்கு தனியாக இருளில்
அவரது இடத்தைச்
சென்றடைந்தார். அந்த
கோவில் படிகளில்
போதிதர்மர்அவருடைய
தடியுடன் நின்று
கொண்டிருந்தார், அவர்,
“இரவு முழுவதும் போவதா
வேண்டாமா என்று
குழம்பினாலும் நீ வருவாய்
என எனக்குத் தெரியும். ஒரு
ஏழை பிட்சுவைப் பார்த்து,
ஒரு ஏழை
பிச்சைக்காரனைப்பார்த்து,
இந்த உலகத்தில் ஒரு
தடியைத் தவிர ஏதும்
இல்லாதவனைப் பார்த்து
இவ்வளவு பயப்படும் நீ
எப்படிப்பட்ட பேரரசன் ? 
நான் இந்த தடியை வைத்து
உனது மனதை அமைதியாக்கப்
போகிறேன். “ என்று
கூறினார்.

பேரரசர், “கடவுளே ஒரு தடியை
வைத்து மனதை
அமைதிபடுத்துவதை யாராவது
எப்போதாவது
கேள்விபட்டதுண்டா? அவனை
முடித்துவிடலாம், தலையில்
ஓங்கி அடிக்கலாம், பிறகு
முழு மனிதனும்
அமைதியாகிவிடுவான். ஆனால்
மனம் அமைதி அடையாதே. ஆனால்
இப்போது திரும்பி போவது
என்பது முடியாத காரியம்”
என எண்ணினார்.

போதிதர்மர், “இங்கே கோவில்
வராண்டாவில் 

உட்கார், சுற்றிலும் ஒரு
மனிதன் கூட இல்லை, கண்களை
மூடிக்கொள், உனக்கு
முன்னால் நான் எனது
தடியுடன் உட்கார்ந்து
கொள்கிறேன். மனதை
பிடிப்பதே உனது வேலை.
வெறுமனே உனது கண்களை
மூடிக்கொண்டு உள்ளே
சென்று அது எங்கே
இருக்கிறதென்று தேடு. நீ
அதனை பிடிக்கிற நொடியில்
வெறுமனே எனக்கு அது இங்கே
இருக்கிறதென்று கூறு,
மற்றதை எனது தடி
பார்த்துக்கொள்ளும்”
என்று கூறினார்.

உண்மையை, அமைதியை, மௌனத்தை
தேடும் தேடுதலையுடையவன்
அடையக்கூடிய, அடைந்த
அனுபவங்களிலேயே மிகவும்
வித்தியாசமான அனுபவம் அது.
பேரரசர் வூக்கு இப்போது
வேறு வழியில்லை. கண்களை
மூடி அங்கே அமர்ந்தார்.
போதிதர்மர் சொல்வதை
செய்யக்கூடியவர் என்பதை
பேரரசர் நன்றாக
உணர்ந்தார். அவர்
தன்னுள்ளே எல்லாபக்கமும்
தேடினார், அங்கு மனமில்லை.
அந்த தடி அதன் வேலையை
செய்துவிட்டது.முதன்முறையாக
அவர் அப்படி ஒரு சூழலில்
இருந்தார்.
செய்தாகவேண்டும்

…… நீ மனதை ஒருவேளை
கண்டுபிடித்தால், இந்த
மனிதன் அவருடைய தடியை
வைத்து என்ன
செய்யப்போகிறார் என்று
உனக்குத் தெரியாது. மேலும்
அந்த மௌனமான
மலைப்பகுதியில்,
போதிதர்மருடைய
இருப்பில்…. அவருக்கென ஒரு
சக்தி வட்டமிருந்தது……. பல
ஞானமடைந்த மக்கள்
இருந்திருக்கிறார்கள்,
ஆனால் போதிதர்மர் தனியாக
எதிலும் ஒட்டாமல்
எவரெஸ்ட் சிகரம் போல
தனித்து நிற்கிறார்.
அவருடைய ஒவ்வொரு செயலும்
தனித்துவமானது மற்றும்
ஆணித்தரமானது. அவருடைய
ஒவ்வொரு அசைவும் அவருடைய
சொந்த கையெழுத்தைக்
கொண்டது, அது கடன்
வாங்கப்பட்டதல்ல.

பேரரசர் மனதை கடுமையாகத்
தேடினார், ஆனால்
முதன்முறையாக அவரால் அதை
கண்டுபிடிக்க
முடியவில்லை. அது ஒரு சிறிய


தந்திரம். நீ ஒருபோதும் உன்
மனதை தேடாததால் மட்டுமே
அது அங்கே இருக்கிறது. நீ
ஒருபோதும் அதைப்பற்றிய
விழிப்புணர்வோடு
இருப்பதில்லை என்பதாலேயே
அது அங்கே இருக்கிறது. நீ
அதைத் தேடும்போது, நீ
அதைப்பற்றிய
விழிப்புணர்வோடு
இருக்கும்போது
விழிப்புணர்வு நிச்சயமாக
அதனை முழுமையாக கொன்று
விடுகிறது.

மணிநேரங்கள்
கடந்துவிட்டன. சூரியன்
மௌனமாக மலைகளின் மீது, ஒரு
குளிர்ந்த தென்றலுடன்
உதயமாகிக்கொண்டிருக்கிறான்.
போதிதர்மரால் பேரரசர் வூ
வின் முகத்தில் அப்படி ஒரு
அமைதியையும், அப்படியொரு
மௌனத்தையும், அப்படியொரு
அசைவற்ற தன்மையையும் அவர்
ஒரு சிலையைப் போல
இருப்பதையும் பார்க்க
முடிந்தது. போதிதர்மர் வூ
வை உலுக்கி, நிறைய
நேரமாகிவிட்டது. நீ மனதை
கண்டுபிடித்துவிட்டாயா?”
என்று கேட்டார்.பேரரசர் வூ,
“உங்களது தடியை
உபயோகிக்காமலேயே நீங்கள்
எனது மனதை முழுமையாக
அமைதிபடுத்திவிட்டீர்கள்.
எனக்கு எந்த மனமுமில்லை,
நீங்கள் கூறிய உள் குரலை
நான் கேட்டேன். இப்போது
நீங்கள் கூறியது சரி என்று
நான் உணர்கிறேன். எதையும்
செய்யாமலேயே நீங்கள்
என்னை நிலை மாற்றமடையச்
செய்துவிட்டீர்கள்.
இப்போது எல்லா
செயல்களுக்கும் அதைச்
செய்வதே அதன் வெகுமதியாக
இருக்க வேண்டும்,
இல்லாவிடில் அதனை செய்ய
வேண்டியதில்லை என்று நான்
உணர்ந்து கொண்டேன். உனக்கு
வெகுமதியளிக்க அங்கு யார்
இருக்கிறார்கள்? இது ஒரு
குழந்தைதனமான சிந்தனை,
அங்கு தண்டனை கொடுக்க யார்
இருக்கிறார்கள்? உன்னுடைய
செயலே தண்டனை. உன்னுடைய
செயலே வெகுமதி. நீ
சென்றடையும் இடத்தை
தீர்மானிக்கும் அதிகாரம்
உன்னிடமே உள்ளது என்பதை
நான் அறிவேன் இப்போது.”
என்று கூறினார்.

போதிதர்மர், “நீ ஒரு
அபூர்வமான சீடன். வெறும்
ஒரு அமர்தலிலேயே மனதின்
எல்லா இருட்டும்
மறைந்துவிடும் அளவிற்கு
விழிப்புணர்வையும்
மிகுந்த ஒளியைக்
கொண்டுவரும் துணிச்சலும்
உள்ள மனிதனாக இருக்கிறாய்.
நான் உன்மீது அன்பு
செலுத்துகிறேன், நான்
உன்னை மதிக்கிறேன், ஆனால்
ஒரு பேரரசனாக அல்ல.” என்று
கூறினார்.

வூ அவரை அரண்மனைக்கு
வருமாறு வற்புறுத்தினார்.
போதிதர்மர், “அது என்னுடைய
இடமல்ல, நான்
காட்டுத்தனமானவன். நான்
என்ன செய்வேன் என்று
எனக்கேத் தெரியாது என்பதை
நீ பார்க்கலாம். நான்
நொடிக்கு நொடி இயல்பாக
வாழ்கிறேன். நான் மிகவும்
கணிக்க இயலாதவன். நான்
தேவையில்லாமல் உனக்கும்
உனது சபைக்கும் உன்னைச்
சேர்ந்தவர்களுக்கும்
பிரச்னைகளை உருவாக்கலாம்.
நான் அரண்மனைகளுக்காக
ஆக்கப்பட்டவனல்ல. என்னை
என்னுடைய
காட்டுத்தனத்தில்
வாழவிடு.” என்று கூறினார்.
Submit your reply
==============================================================================
Subject: -:Buddha:-An Enlightenment being ever lived!
Message: #0  
அவமானம்| Embarrassment | Krishna Speech | Mahabharatham
| Vijay Tv | Tamil
Submit your reply
==============================================================================

 Next 1 >>

Showing results 0 to 1 of 327

 Print this Page
       

==============================================================================