Message: #0  2026-08-31  

கடவுள்தான் மனிதனாக
அவதாரம் எடுத்து
வருகிறான்.
ஒவ்வொரு மனிதனும்
கடவுளின் பிறப்பாகும்
கடவுள்தான் பிறக்கிறான்,
வளர்கிறான், இறக்கிறான்
அவனே எல்லாவற்றையும்
செய்கிறான், அந்த
அனுபவத்தையும்
பெருகிறான்.
மனிதன் என்பவன் ஒரு
கருவியாகவே இருக்க
வேண்டும்.
அப்படியே இரைவனே
எல்லவற்றையும் இயக்குகிக்
கொண்டுவும் இருக்கிறான்.

ஆம், இது இந்து தத்துவ
மரபிலும், குறிப்பாக
**வைணவக் கோட்பாட்டிலும்**
மிக முக்கியமான ஒரு
அடிப்படை
நம்பிக்கையாகும்.

இறைவன் மனிதனாகவோ அல்லது
பிற உருவங்களிலோ பூமிக்கு
வருவதை **அவதாரம்** (கீழே
இறங்கி வருதல்) என்கிறோம்.

* **தர்மத்தை நிலைநாட்ட:**
பகவத்கீதையில் கிருஷ்ணர்
கூறுவது போல,
*"எப்பொழுதெல்லாம் அறம்
(தர்மம்) தேய்ந்து மறம்
(அதர்மம்) ஓங்குகிறதோ,
அப்பொழுதெல்லாம் நான்
என்னை வெளிப்படுத்திக்
கொள்கிறேன்."*
* **மனிதர்களுக்கு
வழிகாட்ட:** கடவுள் வெறும்
சக்தியாக மட்டுமே
இல்லாமல், மனிதனாகப்
பிறந்து வாழ்ந்து
காட்டும்போதுதான், மனித
வாழ்க்கையின்
இன்ப-துன்பங்கள், கடமைகள்
மற்றும் அறவழியை உலகிற்கு
உணர்த்த முடிகிறது (எ.கா:
**இராம அவதாரம்** ஒரு மனிதன்
எப்படி வாழ வேண்டும்
என்பதற்கான முன்னுதாரணம்).
* **அன்பையும் அருளையும்
பகிர:** பக்தர்களைக்
காக்கவும், தீயவர்களை
அழிக்கவும் அல்லது
நல்வழிப்படுத்தவும்
இறைவன் மனித வடிவம்
ஏற்கிறான்.

அதேசமயம், பல ஆன்மீக
ஞானிகளும் சித்தர்களும்
**"ஒவ்வொரு
மனிதனுக்குள்ளும்
இருக்கும் ஆன்மாவே
கடவுளின் அம்சம்; மனிதன்
தன் அறியாமையை நீக்கி
ஞானம் பெறும்போது அவனே
தெய்வ நிலையை அடைகிறான்"**
(தத்துவமசி / அகம்
பிரம்மாஸ்மி) என்றும்
விளக்குகின்றனர்.

நீங்கள் இதை புராண
அவதாரங்களின் (ஸ்ரீராமர்,
கிருஷ்ணர்)
கண்ணோட்டத்தில்
பார்க்கிறீர்களா, அல்லது
"மனிதனுக்குள் இருக்கும்
தெய்வீகம்" என்ற
தத்துவார்த்த ரீதியாகப்
பேசுகிறீர்களா?